http://img1.tebyan.net/big/1387/05/179158127193210495019120410312921913313943100.jpg

عکس از جنگل مه(دالخانی)

پاییز 1389

http://dc772.4shared.com/img/0C_q_e67ba/s7/14d93f77650/Copy_of_IMG_6543?async&rand=0.20694648525064485

عکس: محمد ولی تکاسی

شهریور 1393

 http://dc592.4shared.com/img/egqBIgGqba/s7/150bd047770/images23?async&rand=0.9959803611938606

جنگل ابر بین رامسر و جواهرده

http://dc535.4shared.com/img/vwESZuI6ba/s7/14c91f9e258/DSC02075?async&rand=0.6298076490076534

http://bicycling.persiangig.com/north86/bicycle.jpg

تور طبیعت گردی و دوچرخه سواری جواهرده

http://gashta.com/javahrdeh

*دریافت عکس تور جواهرده (11 و 12 اردیبهشت 1394)

http://dc641.4shared.com/img/oZxtFnumce/s7/1487cf0cd08/Photo-0168?async&rand=0.649548798513606

http://dc694.4shared.com/img/FtlWU-rX/s7/1413fa578d8/Picture_579?async&rand=0.5135654993703187

مدیر کل محترم  اداره حفاظت  محیط زیست استان مازندران

با عرض سلام و دعای خیر،

جواهرده رامسر از توابع استان مازندران  در ضلع جنوب شرقی روستای زیبا و توریستی     جواهر دشت از توابع رحیم آباد شهرستان رودسر در استان گیلان قرار دارد.

با توجه به سرمایه گذاری های کَلان جهت احداث جاده آسفالته و نزدیکی به شهر ، ساخت و سازهای ابنیه غیر همگون با بافت سنتّی و ناسازگار با طبیعت ییلاقی جواهرده ، روستای قدیمی و کم جمعیت جواهرده در طی چند دهه از رشد و توسعه قارچ گونه بدون فراهم آمدن زیرساخت های اصلی برخوردار شده است.

با تبلیغات گسترده جهت شناساندن جواهرده توسط مسئولین استانی و شهرستان ، حجم زیادی از علاقمندان به طبیعت و آب و هوای ییلاقی به این سمت کشانده شدند در حالی که ظرفیت جذب مسافران و گردشگران با آن حجم عظیم در آن بوجود نیامده است.

یکی از مُعضلات اصلی و دغدغه خاطر مردم محلی ، مسئولین شورای اسلامی ده و ادارات ذیربط در شهرستان چگونگی جمع کردن، انتقال و انهدام زباله های ریز و درشت مسافران و گردشگران غیر از مردم محلی است.

با دریافت قبض و هزینه ناچیزی از مسافران در ابتدای ده و وجود فقط دو ماشین  جمع آوری زیاله نمی توان تکافوی زباله های ریخته شده به طبیعت توسط مسافران ناآگاه و جبران صدمات واردشده به آن را نمود.

جمع آوری زباله ها در روز طبیعت و در مسیرهای کوهپیمایی توسط کوهنوردان و طرفداران محیط زیست و انجمن های خصوصی نظیر جمعیت نگاه سبز و اداره منابع طبیعی به همراه  کاشت نهال و زیباسازی مسیرها در خور تقدیر بوده ولی جامع و کافی نیست. بهتر آن است که از ریخته شدن زباله در طبیعت جلوگیری به عمل آید.

شایسته است ضمن گذاشتن نگهبان جهت حراست از بوستان های جنگلی، مسیر جاده جنگلی از رامسر به جواهرده به صورت گَشت های اَدواری حداقل در سه ماهه تابستان از سال، توجیه   دکه داران بین راهی و مردم محلی جهت جلوگیری از ریخته شدن زباله و رها کردن آنها در جنگل و رودخانه ها و تهیه بروشورهای اخطاردهنده به مسافران و گردشگران یک طرح آزمایشی حداقل دوساله جهت فرهنگ سازی در این منطقه با دخالت سازمان جوانان هلال اَحمر و نیروی انتظامی و جریمه های نقدی خاطیان و بعضأ ناآگاه انجام شود.

در ضمن  در روستای نمونه هدف گردشگری استان مازندران با راه اندازی طرح تفکیک از مبدأ زباله های تر خانگی از زباله های خشک و خرید با قیمت مناسب می توان حجم زباله های تولید شده را تحت کنترل و مدیریت یکپارچه درآورد.

با تصویب طرح تفضیلی ، احیای بافت سنتّی جواهرده و افزایش جاده های اصلی در منطقه جواهرده و سایر پروژهای مصوّب استانداری جهت سهولت رفت و آمد مسافران،گذراندن اوقاتی خوش همراه با خاطراتی به یادماندنی بالطبع در آینده ای نه چندان دور، زباله ها جواهرده را خواهند بلعید و دیگر چیزی از جاذبه های طبیعی نظیر جنگل ها، کوهستان با مراتع با طراوت و چشمه های آب شیرین در جواهرده باقی نخواهند ماند.

رونوشت:

1- ریاست محترم شهرداری رامسر.

2- ریاست محترم شورای اسلامی جواهرده رامسر.

 امضای جمعی از اهالی آگاه و مردم جواهرده رامسر

http://morovatvatan.persiangig.com/image/DSC03696.JPG

http://www.4shared.com/download/ZopIDCon/Picture_429.jpg

مسجد دارالوداع جواهرده رامسر

قبل از آبشار معروف دارالوداع  ، مسجدی است در غرب جواهرده رامسر و کمی بالاتر از اوشیان سر که در دامنه کوه و در کنار جاده، در زمینی شیب دار قرار گرفته است. پیش از آن که در این موضع مسجد بنا شود،تخته سنگ  نسبتأ بزرگی در آنجا بود که شب ها چراغ و یا فانوسی روشن روی آن می نهادند و به طور یقین این عمل به خاطر اعتقاد مردم به این مکان بود و نظایر آن در گوشه و کنار سواحل جنوبی دریای خزر فراوان به چشم می خورد.
این بنا در سال 1327 شمسی در اثر سقوط بهمن (اصطلاح گیلکی رامسری پوؤ)  کاملا ویران شد ولی دوباره توسط مشهدی محمد مسگر و سایر مردم احداث شد. بعد از انقلاب اسلامی ایوانی به آن اضافه گردید. در حال حاضر به عنوان محل روضه خوانی و اجتماع کوهنوردان از آن استفاده می شود.
مسجد دارالوداع جهت بدرقه زائران عَتبات عالیه و مکّه نیز کاربرد داشت که  با چاووش خوانی نیز همراه بود. از چاوش خوانان معروف جواهرده می توان از مشهدی حسن زرگر، مشهدی قاسم، کوبو فاطمه، زرگر یعقوب و افتخاری (شیشه بر) نام برد.

      دِبار هر کی مشهد و کربلا و مکّه شونوبا

دارالوداع مچد دِل  چاوشی خوان خواندنابا

http://www.momtaznews.com/wp-content/uploads/2013/03/c07edc14add34cf782c1e84c085563f7.jpg

نام فارسی : مارمولک

نام علمی: Hemidactylus frenatus

نام محلی: ماچکور- جی جار - خر کلاش

نوعی مارمولک خانگی است. این جانور بومی جنوب شرقی آسیاست و به نام‌های مارمولک اقیانوسیه‌ای و مارمولک آسیایی نیز خوانده می‌شود. مارمولک خانگی به وسیله کشتی‌ها در بسیاری نقاط جهان از جمله جنوب کشور آمریکا، استرالیا، آفریقا و خاورمیانه پراکنده شده است.

اندازه آن حدود ۷٫۵ تا ۱۵ سانتی‌متر است و معمولاً بر دیوار خانه‌ها و ساختمان‌ها در جستجوی حشرات دیده می‌شود. از آنجا که مارمولک‌های خانگی (مانند خیلی از مارمولک‌ها) صدایی مانند جکو، جکو تولید می‌کنند، در برخی زبان‌ها از جمله انگلیسی، جکو نامیده شده‌اند.

* توجه:

در زمان گذشته در جواهرده و سایر روستاهای رامسر باور مردم بر این بود که اگر دُم جداشده مارمولک را در محلی دفن نمایند و بعد از مدت یک الی چند روز به آن سری بزنند پول و یا گنج پیدا خواهند کرد.

در حال حاضر با استفاده از قابلیت راه رفتن مارمولک روی سقف  و سطوح شیب دار صاف به دلیل وجود پرزهایی در کف دست و پا با کمک علم نانوتکنولوژی روبات هایی برای انجام کارهای کمک رسانی و اطفاء حریق طراحی و ساخته شدند.

مردان و زنان روستایی در شمال اغلب بچه ها را در گهواره چوبی(گَهرِه) ، نَنو (به شکل دو طناب با کمک چادر و یا چادر شب به نام هَلانِه و یا یک چهارچوب با روکشی از گونی کنفی یا پلاستیکی به نام نَنی) برده و با تکان دادن آنها به طور مداوم و یا با کمک یک طناب دراز از راه دور سرگرم چیدن چای، برداشت محصولات کشاورزی و باغی و انجام امور مربو ط به کارهای خانه همچون نظافت روزانه و آشپزی می شدند. در این میان روش کول گرفتن بچه ها توسط مادران زحمت کش که 9 ماه با خون دل خوردن و رنج بسیار بچه ها را در رحم خود حمل می کردند از همه سخت تر اما لذت بخش تر بود و در تعادل روح و روان و افزایش مهر و محبت بین والدین و فرزندان همچون شیر دادن مادران اثر زیادی می گذاشت.

اگر کسی بچه دار نمی شد گهواره ای کوچک توسط نجار محل یا شوهرش ساخته شده و همراه با دعاها و نذورات راهی امامزاده ها و یا بقاع متبرک شده و گهواره کوچک را به ضریح و یا صندوقخانه با کمک دو تکه پارچه سبز رنگ گره می زدند تا شاید نذر آنان روا شود.

هر گهواره چوبی علاوه بر طراحی مناسب شامل وسایل و تجهیزاتی نظیر موارد ذیا بود.

1-     دستگیره گهواره و تنه مستطیلی شکل آن جهت خواباندن نوزاد

2-     باره بند: شامل دو پارچه پهن به عرض کمتر از 20 سانتیمتر که با کمک دو طناب کوچک یکی به دور سینه و یکی به دور دو پای کودک پایین تر از مفصل کشکک زانو با بدنه گهواره محکم می شد تا کودک از سرجایش تکان نخورد.

3-     کوزه گلی و یا فلزی(جنس روی) به نام لَلِه جهت جمع آوری ادرار

4-     "ادب چه" عبارت از لوله ای پلاستیکی جهت مسیر دادن به ادرار بچه از مجرای تناسلی به سمت کوزه گلی و یا فلزی در کف گهواره .

5-     تجهیزات نمایشی و رنگی و یا سر و صدا دار نظیر مهره های رنگی، عروسک های پارچه ای(گیشی) و جغجغه و غیره تا توجه کودک را جلب نماید و پس از مدتی خسته شده و به خواب خوش فرو رود.

6-     در این میان شیر دادن کودک و تعویض پارچه های زیر انداز او در داخل گهواره نیز خود داستان مفصلی داشت.

7-     تکان دادن مداوم گهواره ها مخصوصأ دو قلو ها را اغلب مادر بزرگ ها و یا بچه ها که کارشان از بقیه کمتر بود بر عهده داشتند . این کار همراه با خواندن ترانه ها و لالایی هایی به نام گهره سری همراه بود که برخی اوقات فی البداهه سروده شده و اجرا می گردید و بسیار شنیدنی بودند.

http://ts2.mm.bing.net/images/thumbnail.aspx?q=5019498805265289&id=ddc8a38201740e37fb1b9c5a80404785

http://dc716.4shared.com/img/YvBwbOcPce/s7/150174e4950/Photo-0388?async&rand=0.787716059330364

عکس: محمد ولی تکاسی

sRGB

موبایل ( SAMSUNG(C5212i

 13 شهریور  1394

14:30

http://www.ataland.com/Photos/CityPhotos/99372d22-b53b-496d-b4cc-186f41c866ff.jpg

http://dc697.4shared.com/img/5_TH_C-7ba/s7/14d938f8108/IMG_6518?async&rand=0.973522271621229

 عکس: محمد ولی تکاسی

اردیبهشت 1394

http://www.4shared.com/download/EUPlNZN4ce/IMG_3474.jpg

کهنه تنگدرّه جواهرده، که از محل آبعلی شروع شده و تا کوه دیگ سر  ادامه می یابد. اهالی آن به همراه خوانین و محافظ و یا سرباز از رامسر به ییلاق می آمدند. اخیرا از این محله  به سمت کوه از کنار مقبره تنگدره آبجی و چشمه آب شیرین کنار آن  به سمت قلّه سماموس(امامزاده شاه یحیی کیایی ملاطی) یک جاده خاکی و دو معدن شن و ماسه در مسیر آن احداث شده و به بهره برداری رسیده است. طرح احداث بوستان جنگلی، پیست اسکی دیگ سر در مسیر قدیمی کوهپیمایی به سمت قله سرخ تَله توسط شورای اسلامی جواهرده در دست مطالعه و اجرا می باشد.

*تنگدرّه رامسر

یکی از محله های قدیمی رامسر بوده و تُرک رود از کنار آن می گذرد و در دره ای زیبا قرار دارد.  تنگدرّه، در انتهای خیابان شهید محمد منتظری رامسر قرار دارد. قدیمی ترین نهال مركبات در این منطقه كشت شده است . اكثر اهالی آن جا از ‹‹ سیاهكل ›› به این محل كوچ نموده اند. نام فامیل اكثر اهالی آن فلكی ، اتابكی ، رامسری ، باقرسلیمی و گلجاری است كه دو فامیل اخیر ساكنین اصلی تنگدرّه اند. تنگدرّه به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم شده است . قبرستان قدیمی "آجان گُلِه=مقبره آقا جوان قلی بیگ) ، قلعه دوسکول(دوزکول) و مسجد قدیمی تنگدرّه در این محله قرار دارد.

http://www.4shared.com/download/ICjh-12Eba/IMG_3378.JPG

http://www.4shared.com/download/UEYelGxcce/IMG_0719.jpg

http://www.4shared.com/download/RvKaHC2hba/IMG_0803.JPG

http://www.4shared.com/download/-oz5-ts_ba/2011-01-07_103341.jpg

عکس: محمد ولی تکاسی(جواهرده  رامسر روستای هدف گردشگری . شهریور1392)

http://www.4shared.com/download/FxdLrnpA/Picture_480.jpg 

مسجد سکینه آباجی(واجب الاحترام) رامسر

مسجدی است با شکوه و بزرگ که در ضلع غربی میدان بزرگ جواهرده می باشدو بنای آن از سنگ و گل و چوب است و قبلا لَت پوش بود اما بعدها مبدّل به شیروانی حلبی گردید. به احتمال بنای اولیه آن توسط مرحوم سکینه آباجی همسر مرحوم آقاصمد نحوی انجام شد. تاریخ بنای این مسجد به حساب جمل در مصراع زیبای زیر که با خطی زیبا در سرکش شرقی روبروی پنجره بزرگ نوشته شده بود آمده است:تاریخ این بنا در سال  1297 هجری شمسی است.با توسعه فضای میدان جواهرده و جهت حفظ بافت قدیمی جواهرده این مسجد نیز برای عبادت مسافران و گردشگران جواهرده در معرض احیای مجدّد و بازسازی قرار گرفت. وجود سنگ قبرهای مثلثی شکل در محوطه از قدمت بسیار زیاد آن حکایت می کند.

http://www.4shared.com/download/EtSfPqhq/Picture_576.jpg

http://www.4shared.com/download/ZopIDCon/Picture_429.jpg

مسجد دارالوداع جواهرده رامسر

این روزها بارش مداوم برف در گوشه و کنار استانهای غرب و شمال کشور علی الخصوص مناطق ییلاقی و کوه های سر به فلک کشیده از سلسله جبال البرز نظیر سماموس و سرخ تله چهره ای زیبا به طبیعت جواهرده داده است.

http://www.shomalnews.com/photo/138683269517741153.jpg

عکس: وبلاگ عباس احمدی ماچیانی(امتداد)

استفاده از امکانات بالقوه و اجرای طرح های خرد و کَلان در بخش گردشگری طبیعت(اکوتوریسم) نیازمند همتی والا- برنامه ای مُنسجم و از پیش تعیین شده است که تنها در زیرسایه اعتبارات کافی استانی و آینده نگری مسئولین محترم  و دانش متخصصّان رقم می خورد.

حال اگر کارهای انجام شده بر اساس سلیقه شخصی بوده و صرفا برای کم کردن شکوه و شکایت ها به صورت بسیار جزئی-شتابزده و به دور از برنامه ریزی های مشخص در طرح انجام شود نه تنها مشکلی از مشکلات موجود نمی کاهد بلکه با تخریب منابع طبیعی و بافت سنتی جواهرده (خصوصا خانه های زگالی با پوشش چوبی لَت که سَمبُِل جواهرده می باشند) اهداف حاصل از روستای هدف گردشگری نیز تامین نخواهد شد. این کار به مثابه ترمیم آبروی شخص یا اشخاص دست اندرکار است که به کوری چشم می انجامد.

نگهداری- حفظ و احیای بافت های سنتی جواهرده نظیر مساجد و امامزاده ها- چشمه های آب شیرین و ... در حدود وظایف کدام ارگان است که فعالیت ادارات و نهادهای دیگر را زیرنظر گرفته و در زمان و مکان مناسب خود برای رفع ایرادات احتمالی در حین انجام کار اقدام نماید.

شاید اهالی شورای روستا با کمک همفکران خود و برخی از بومی های دلسوز نیز بخواهند در طرح بافت باارزش جواهرده و حفظ این میراث فرهنگی -معنوی شهرمان نقشی داشته باشند . تهیه زیرساخت هایی نظیر راه دسترسی مسافران و گردشگران به جواهرده از طریق گرسماسر و دوبانده کردن مسیر رامسر به جواهرده- تهیه امکانات مُکفی در بوستان ها و پارک های جنگلی بین راهی و در حومه جواهرده علاوه بر ایجاد سهولت در اسکان افراد غیر بومی با قیمتی عادلانه - احداث راه کنارگذر جواهرده و ایجاد پیست اسکی - تقویت بخش بهداشت و درمانگاه جواهرده جهت خدمت رسانی و .... برگی از کارهای کوچک اما با تمام و کمال  انجام نشده در جواهرده است . انجام کامل این کارها در توسعه جواهرده  اثرگذار بوده و لازم الاجراست ولی کافی نیست. 

بافت با ارزش جواهرده رامسر در معرض تهدید جدی است

منبع: وبلاگ قلم نواز  ( http://nooranoora.blogfa.com/post-379.aspx)

منبع:ویکی پدیا\ و وب سایت گرکان انزلی
گردآورنده : هلن عزیزی

در زمانه ای نه چندان دور، چموش یا کفش و پای‌افزار تمام چرم ، مخصوص گیله مردان و روستاییان ‘بدون پاشنه’ و در انواع و اقسام مختلف مورد استفاده اغلب ساکنان گیلان بود . نوع متداول آن، دارای بند و تسمه‌های بلنداست که به ساق پا پیچیده می‌شود و نوع دیگر دارای تسمه و بند است، ولی همانند نوع بنددار، نوکی عقابی و برگشته دارد.در گذشته اکثر روستاییان، دامداران و کشاورزان گیلانی از چموش استفاده می‌کردند که با رواج کفش‌های ماشینی و انواع پای‌افزار لاستیکی و پارچه‌ای، امروزه استفاده از چموش بسیار کم شده، به طوری که اکنون این صنعت و هنر سنتی بیشتر جنبه تزیینی پیدا نموده است.

http://images.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8607/kafsh11-zr.jpg

چموش را غالبا از چرم ساده و بدون رنگ تهیه می‌کردند، اما اگر می‌خواستند که چرم را رنگ کنند، از رنگ گیاهی همچون رنگ پوست انار استفاده می‌شده است. چموش اصیل را از چرم دباغی شده ‘گاومیش برای مردان ‘ یا بز ‘برای زنان ‘می‌ساختند و به همین جهت در جاهایی که دوخت چموش متداول بود، تشکیلات دباغی و دباغخانه رو به راه و دباغخانه‌هایی در حوالی چموش‌ دوزان وجود داشت .کارگاه‌های دباغی که خود نیز از مشاغل قدیمی این منطقه، به خصوص صنایع دباغی ماسوله را تشکیل می‌داد، کارش تبدیل پوست گاو و گوسفند به چرم بود.

در گذشته نه چندان دور و قبل رواج شیوه های نوین عمل آوری چرم ، برای تهیه چرم مورد استفاده چموش ، پوست گاو و بز را به دباغخانه آورده، اول آن را نمک می‌زدند، بعد در آهک می‌خوابانیدند، سپس موی آن را بر می داشتند و آنگاه در آب انار ترش، پخته و در حوض می‌انداختند تا پوست رنگ بگیرد.بعد از آن چرم را روی تخت انداخته، لوله می‌کردند، سپس در آب فرو می‌کردند تا شوری آن برود، بعد در کنار هم آویزان می‌کردند تا هوا خورده و خشک بشود. بعد از این مرحله پوست را صاف نموده مجددا در آب می‌انداختند، آن وقت آن را روی تخت خوابانیده، آن را ‘شلفا’ (یک نوع ضربه زدن به پوست) می‌زدند و محصول به عمل آمده را تحویل چرم‌فروشان و کفاشان می‌دادند.

چاروق يا چارق،

كفش چرمي و پاي افزار دهقانان است كه بندها وتسمه هاي بلنددارد و بندهاي آن به ساق پا مي پيچد و اصطلاحاً به آن شم، پاتابه و پاليك گفته مي شود.

امروزه چاروق، كاربرد مصرفي خود را تا حدودي از دست داده و حالتي تزييني به خود گرفته به گونه اي كه زنان و دختران شهري از آن به عنوان كفش روفرشي استفاده مي كنند. نخ ابريشمي رنگي، نخ گلابتون، مخمل، پاشنه هاي چوبي، نوار زيگزاگ، چرم گاو و... از جمله موادي است كه در چاروق دوزي مورد استفاده قرار مي گيرد و گزن، سوزن، درفش، قلاب، چكش و مشته از ابزارهاي چاروق دوزي است كه مشابه ابزار كفاشي مي باشد.

چموش ها معمولا از جنس چرم گاومیش نسبت به رطوبت عایق بوده و در تمام طول سال نرم می مانند.

در گیوه دوزی ها(1) بیشتر از نخ قالی و سوزن کاری روی آن با نخ خای رنگی توسط زنان استفاده می شود.

در شهرستان رامسر و حومه

در شهرستان رامسر و ییلاقات اطراف آن چموش و چاروق بیشتر توسط تاجران قزوینی و طالقانی از طریق راه قزوین به اشکورات و جواهرده وارد می شد و در اختیار افراد قرار می گرفت.در سخت سر قدیم به چموش و یا چاروق " پاتاوِه" نیز می گفتند که با بندهایی(تسمه عریض پارچه ای) به دور ساق پا پیچیده شده و راه رفتن در اراضی شیب دار جنگلی و برف و گل و لای را برای افراد امکان پذیر می نمود.بعدها این واژه به پای افزار ( و یا پاوزار) تصحیف شد.سالها بعد گولِش(رزین لاستیکی) جای آن را گرفت و سپس با ورود کفش های امروزی کار چموش دوزی و چاروق دوزی به ورطه فراموشی سپرده شد و فقط جنبه تزیینی پیدا کرد.

http://images.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8607/kafsh10-zr.jpg

ابزار چموش دوزی

نظیر ابزار کفاشی بوده و بیشتر شامل سندان چوبی، درفش کفاشی، مُشته، تیغ، چکش و غیره می باشد.

پاپوش

امروزه در بیشتر مناطق ییلاقی غرب مازندران و گیلان از پاپوش در طرح های ساده و رنگی و با نقش های شاد و زنده استفاده می شود. پاپوش بیشتر از جنس نخ پشمی است که به دو صورت ساق کوتاه و ساق بلند با نخ هایی برای پیچیدن به دور ساق پا و اخیرأ از جنس نخ کاموا توسط زنان روستایی با قلاب بافته می شوند. در فصل زمستان به جای جوراب و روفرشی توسط مردان و زنان و بچه ها در اندازه های متفاوت تهیه شده و مورد استفاده زیادی دارند.

http://heavenn.persiangig.com/image/knit/patik/%D9%BE%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B4%20%D8%B9%D8%B1%D9%88%D8%B3%DA%A9%DB%8C1.gif

گیوه نوعی پاپوش مخصوص مردان روستایی و از جمله صنایع دستی مناطقی از ایران است. تمامی مراحل تولید این پاپوش دستی است و مواد اولیه آن نخ قالی (که اصطلاحا تنه نامیده می شود) و ضایعات چرم است. رویه گیوه توسط زنان و توسط نوعی سوزن که جوالدوز خوانده می‌شود بافته می شود و قسمت کفی آن توسط مردان با استفاده از ابزاری که تخت نامیده می‌شود به اصطلاح آجیده می‌شود. در صورت لزوم رویه این پاپوش با استفاده از سیریش اندوده می شود تا در مزارع کشاورزی مانع نفوذ آب به درون آن شود.

http://edalat20.persiangig.com/P1210163.jpg

http://www.floralencounters.com/graphics/Seeds/herbs/Pennyroyal_Mentha_pulegium_flowers.jpg

کوت کوتی (خال واش) با نام علمی Mentha Pulegium L از خانواده (Labiatae  و    یکی از گیاهان دارویی در مراتع کوهستانی و با عطر و بوی نافذ می باشد. این گیاه عمدتاً در حاشیهٔ رودخانه‌ها، نهرها و آبگیرها مشاهده شده و علاوه بر این در مراتع نیز یافت مى‌شود. نسبت به شورى خاک مقاومت نسبتاً خوبى دارد ولى خاک‌هاى حاصلخیز را ترجیح مى‌دهد. این علف هرز کمتر در زمین‌هاى قابل کشت دیده مى‌شود.

ترکیبات شیمیایی

عرق کوت کوتی(عصاره روغنی آن) معروف است . این گیاه بیشتر شامل اسانس های pulegone, menthone, iso-menthone and neomenthone  در عصاره روغنی آن می باشد و در صورت مصرف زیاد برای کبد و شش ها  بسیار خطرناک هستند.

http://www.4shared.com/download/7MV5mx04/Picture_325.jpg

http://www.4shared.com/download/XD9mOk5V/Picture_316web.jpg

http://www.4shared.com/download/BgHShiHh/Picture_317WEB.jpg

http://www.4shared.com/download/UWsogCzh/Picture_388.jpg

عکس: محمد ولی تکاسی(شهریور 1392)

برنامه شماره بیست و هفتم

میرزا کوچک خان 

در هرسال در 11 آذرماه (مصادف با 26 تیرماه دیلمی و تبری) با یادش به سوگ می نشینیم و داغ تازه ای را در دل وطن پرستان فداکار و از جان گذشته و بر دل تاریخ  میهن مُهر می زنیم.

آری بت ها شکستنی بودند و باورها ماندگار.

وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم اما چه کرده ایم و چه چیری از خود به جای گذاشته ایم جز تاریخ!!!!!

دریافت فایل صوتی (لهجه گیلکی رامسری)

میرزا کوچک خان در جواهرده (این داستان خیالی است)

http://www.mediafire.com/listen/z66la67n58rgm2y/mirza.mp3

دریافت ترجمه

http://www.mediafire.com/listen/es6nkym83nujnki/tarjomeh.mp3

رامسر و هرچه در اوست در راستای توسعه پایدار با تکیه بر منابع انسانی ، آموزش همگانی و افزایش توان جذب گردشگران رو به پیشرفت است. در این میان امکانات بالقّوه موجود در روستاها و مناطق ییلاقی آن را نیز نباید از نظر دور داشت. وجود طرح هادی برای دهستان جواهرده، و سایر طرح های زودبازده نظیر بوستان جنگلی تنگدرّه و پوداربُن و مجتمع تفریحی دیگ سر با تکیه بر زیرساخت ها نظیر جاده کمربندی جواهرده، طرح گازرسانی به روستاها، احیاء و مرمّت مسیرهای دسترسی  به آبشارها، سرچشمه رودخانه ها و قلعه­ های تاریخی همراه با جاذبه­ های طبیعی نظیر جاده­ های کوهستانی، رونق اقتصاد تولید محصولات کشاورزی و باغی و غیره تنها در سایه تلاش دولت مردان و همکاری مردم و بخش خصوصی امکان پذیر است. لازم به ذکر است در سال 1391 شمسی تعداد 58 پروژه با اعتبارهفت میلیارد و424 میلیون تومان، کلنگ زنی شد ولی تعداد اندکی از این پروژه ها  به بهره برداری کامل رسید.

(منبع: وبلاگ دهداری جواهرده ، جواهری بر فراز ابرها  http://www.javaherde.ir/ )

ý     پروژه بزرگ گاز رسانی به جواهرده

ý     بازگشایی کنار گذر آبشار به دیکه سر و منتهی به آبعلی بمنظور روانی ترافیک

ý     بهسازی میدان بزرگ پشت ساختمان شورا و دهیاری

ý     تعریض کلی بازار قدیم همراه با جدول کاری و آسفالت

ý     عملیات برق رسانی به جاده تازه احداث دیکه سر

ý     طرح کد پستی خانوار

ý     رنگ آمیزی جداول حاشیه خیابان

ý     ساماندهی جدید ایستگاه اخذ خودیاری ( عوارضی)

ý     آسفالت مسیر اصلی خیابان داخل بافت

ý     شن ریزی و زیر سازی معابر

ý     بهسازی آبشار دارالوداع

ý     طرح بزرگ تفرحی پارک پودار بن جهت اسکان و ساماندهی مسافرین و گردشگران

ý     احداث راه دو نقطه توریستی و گردشگری جواهرده به نمک دره و گرسماسر.

ý     طرح ایستگاه آتش نشانی

ý     طرح احداث پمپ بنزین

ý     طرح احداث مرکزی تحت عنوان امداد و نجات هلال احمر

ý     طرح کتابخانه عمومی

ý     طرح احداث جاده فیلدم به پوداربن بمنظور روانی ترافیک

ý     طرح جایگاه خود پرداز بمنظور سهولت در امور دریافت و یا پرداخت قبوض

ý     ادامه طرح بزرگ بافت با ارزش به صورت سنگفرش ، با همکاری دستگاه اجرایی بنیاد مسکن انقلاب اسلامی شهرستان رامسر

ý     اجرای طرح هادی در راستای توسعه روستا با همکاری بنیاد مسکن انقلاب اسلامی

ý     طرح بزرگ پیست اسکی( روی چمن و روی برف)

ý     طرح جاده جواهرده به پشتاسو منتهی به روستای پتک رامسر جدا  از محور موجود

ý     تعریض پل آبعلی ضلع شرقی و غربی

ý     احداث سد ضلع شمالی و جنوبی رودخانه آبعلی

ý     طرح المان ( سردرب ) ورودی جواهرده

همچنین با کمک های سالانه مردمی به دهداری و همکاری تعدادی از نهادهای اداری مسئول در شهرستان رامسر می توان نسبت به احیای جاده سلمل به مسیر گذرگاه  پیاده رو بعد از دریاچه قو به طرف جنگل من دامان(روخانه راه) برای دیدن مجسمه شیرسنگی و گهواره سنگی  سلاژ پشته با مناظر زیبای طبیعی و احداث پل عابر پیاده از جنس چوب در کنار بوستان جنگلی صیقل محله با معماری سنتی و تکمیل عملیات راهسازی  و امکانات رفاهی در تپه مقابل بوستان جنگلی صیقل محله(ورگ چال سوسَر) جهت اسکان و محل چادر مسافرین و نصب تابلوهای راهنما ی معرفی محلات قدیمی جواهرده در مبادی ورودی و همچنین سر و سامان دادن قیمت اجاره ویلاها و مناطق مسکونی جهت رفاه مسافران و گردشگران اقدام نمود.

http://graphic.ir/pictures/__2/_27/___-_20120428_1469562768.jpg

http://mw2.google.com/mw-panoramio/photos/medium/31747540.jpg 

در شهرستان رامسر و ییلاقات از جمله جواهرده استفاده از مصالح محلی خصوصا سنگ و چوب از گذشته های دور مرسوم بوده است. به دلیل وجود اکوسیستم های مشابه مناطق بیابانی  در ارتفاعات گسترش جنگل ها فقط تا ارتفاع خاصی ادامه یافته و از منطقه ای به بعد ما دیگر شاهد رشد درختان و جنگل وسیع  در ارتفاعات ییلاقی نیستیم. در این مناطق درختان جای خود را به درختچه ها و سپس بوته ها و علوفه مراتع می دهند.

از چوب درختانی نظیر راش- سردار(سرخدار) و .... به دلیل استحکام مناسب  به شکل نر و ماده  و با کمک میخهای محکم چوبی از جنس درختی خاص روی هم سوار شده (اصطلاح اجار بندی گیلکی رامسری) در ساخت خانه های روستایی استفاده شده و سپس گل اندود می گردند.

خانه های روستایی دوطبقه بوده و طبقه پایین(اصطلاح محلی جیرکا) بیشتر با ملات سنگ و چوب ساخته می شود تا استحکام کافی داشته باشد و طبقه بالا(اصطلاح محلی جارکا) دارای پنجره چوبی(آبشکه) با حفاظ یکپارچه چوبی جهت مقابله با بادهای تند بهاری می باشد. معمولا از طبقه پایین با یک درب چوبی(اصطلاح محلی بلت بر) و به کمک یک قفل چوبی که با دست از طریق سوراخی در کنار درب(اصطلاح محلی کرما لوکا) باز و بسته می شود معمولا برای نگهداری احشام استفاده می شد.  دربی افقی در کف طبقه اول برای ریختن علوفه دامها در پاییز و زمستان نیز در نظر گرفته می شد.امروزه که دام زیادی نگهداری نمی شود طبقه پایین را گل اندود نموده و یا رنگ کرده و برای فصل تابستان که خنک تر است مورد استفاده قرار می دهند. ژوشش سقف خانه ها نیز با تکه هایی از تخته (اعلب به ابعاد ۳۵*۳۰ و یا ۴۰*۳۰) به صورت سفالی روی هم طوری نصب می شد تا آب باران و برف را به خارج هدایت نمایند. چون میخ فلزی وجود نداشت با کمک سنگ و کلوخ تخته ها را از جریان باد و حرکت کردن از محل اصلی کنترل می نمودند.

بر طبق تحقیقات انجام شده در این نوع معماری محلی (سنتی) نسبت به معماری جدید(ساختمانهای بلوک و آجری)چون چوب ها در همدیگر کلاف شده اند در مقابل زلزله و حرکات زمین به دلیل خاصیت ارتجاعی بیشتر مقاوت نموده و از هم نمی گسلند.

چون منطقه خوش نشین بود در هر  سال یکبار در ایام نوروزماه (آغاز سال دیلمی) در اوایل مردادماه شمسی در تابستان  دیوارهای داخلی و خارجی این نوع خانه ها را با گل رس خاصی گل مالی می کردند(فواج زدن).زدودن کثافات و تارهای عنکبوت و نو کردن اشیاء قدیمی سنتی قدیمی است که از نیاکان این مرزو بوم به ارث رسیده و هم اکنون این کار در زمان قبل از تحویل سال نوی هجری شمسی و آغاز جشن های نوروزی به جای نوروزماه دیلمی انجام می گردد.